Rodzice chrzestni – rola i obowiązki w wierze dziecka

Kim są rodzice chrzestni w Kościele katolickim?

Rodzice chrzestni to świadkowie wiary i pomocnicy rodziców dziecka w chrześcijańskim wychowaniu, a nie wyłącznie uczestnicy rodzinnej uroczystości. Katechizm Kościoła Katolickiego w punkcie 1255 wskazuje, że rodzice i chrzestni mają pomagać w rozwoju łaski otrzymanej w sakramencie chrztu, zaś kanon 872 określa ich zadanie wobec ochrzczonego.

Czym jest rola chrzestnego według kanonu 872?

Rola chrzestnego polega na towarzyszeniu ochrzczonemu, aby prowadził życie chrześcijańskie zgodne z przyjętym sakramentem. Chrzestny nie zastępuje mamy ani taty, lecz wzmacnia ich świadectwo: modlitwą, rozmową, własną obecnością na Mszy Świętej i spokojną gotowością do pomocy.

W praktyce duszpasterskiej najwięcej trudności rodzi wybór osoby wyłącznie dlatego, że jest krewnym, mieszka blisko albo „wypada ją poprosić”. Bliskość rodzinna bywa pięknym początkiem, ale sama nie tworzy jeszcze relacji duchowego wsparcia. Chrzest dziecka nie jest tylko rodzinnym rytuałem – jest wejściem do wspólnoty Kościoła.

„Chrzestny ma pomagać ochrzczonemu, aby prowadził życie chrześcijańskie, odpowiadające przyjętemu sakramentowi, i wiernie wypełniał złączone z nim obowiązki.” – Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 872, 1983

Czy chrzestny musi być wzorem wiary?

Tak, chrzestny powinien być osobą, której życie daje dziecku wiarygodny przykład wiary katolickiej. Kanon 874 wymienia warunki dopuszczenia do tej funkcji, między innymi odpowiedni wiek, przyjęcie wymaganych sakramentów inicjacji oraz życie zgodne z wiarą i funkcją, którą ma pełnić.

Nie chodzi o człowieka bez trudności ani o kogoś, kto zna odpowiedź na każde pytanie. Chodzi o uczciwość wiary: człowiek nie ukrywa, że modlitwa czasem wymaga wysiłku, ale nie odwraca się od Boga przy pierwszym kryzysie. Dziecko szybko rozpoznaje różnicę między ozdobnym medalikiem a dorosłym, który naprawdę potrafi się przeżegnać i powiedzieć: „Pomodlę się za ciebie”.

• Rodzic chrzestny – pełni kościelną funkcję pomocy w wychowaniu w wierze, a nie rolę honorowego gościa przy chrzcielnicy.
• Rodzice dziecka – zachowują pierwszą odpowiedzialność za przekaz wiary, modlitwę i prowadzenie dziecka do sakramentów.
• Kanon 872 – opisuje zadanie chrzestnego wobec ochrzczonego po przyjęciu sakramentu chrztu.
• Kanon 874 – wskazuje podstawowe warunki, które kandydat do funkcji chrzestnego powinien spełnić.
• Katechizm Kościoła Katolickiego 1255 – łączy rolę chrzestnych z rozwojem łaski chrztu w życiu dziecka.

Przy konkretnych wątpliwościach dotyczących wyboru osoby najlepiej porozmawiać z duszpasterzem i kancelarią. Ten tekst nie zastępuje rozmowy ani aktualnych ustaleń parafialnych.

Jaką rolę chrzestni pełnią podczas chrztu?

Podczas chrztu rodzice chrzestni stoją przy dziecku razem z jego rodzicami, uczestniczą w wyznaniu wiary i potwierdzają, że chcą wspierać jego drogę chrześcijańską. Obrzędy chrztu dzieci pokazują, że znaki liturgiczne nie są dekoracją: prowadzą od imienia dziecka do życia zakorzenionego w Chrystusie.

Jak odpowiadać na pytania i wyznać wiarę?

Najpierw warto przed celebracją przeczytać tekst obrzędu lub zapytać kapłana o kolejność, a następnie odpowiadać spokojnie i wyraźnie wraz z rodzicami. Chrzestni nie zdają egzaminu z pamięci, ale publicznie przyznają, że wiara Kościoła ma być realnym punktem odniesienia dla dziecka.

W obrzędzie pojawiają się pytania związane z wyrzeczeniem się zła i wyznaniem wiary. Rodzice oraz chrzestni odpowiadają wspólnie, ponieważ dziecko nie może jeszcze samo wypowiedzieć wiary. Ten moment ma sens tylko wtedy, gdy po liturgii za słowami idzie codzienność.

Co oznaczają znak krzyża, świeca i obecność przy dziecku?

Znak krzyża oznacza przynależność dziecka do Chrystusa, a świeca zapalona od paschału przypomina o świetle wiary otrzymanym w Kościele. Chrzestni mogą pomagać przy świecy zgodnie z przebiegiem liturgii, lecz najważniejsza pozostaje ich świadoma obecność przy dziecku i rodzicach.

W parafialnej praktyce dobrze działa proste przygotowanie: przyjść kilka minut wcześniej, wyłączyć telefon, wiedzieć, gdzie stanąć, i nie improwizować przy chrzcielnicy. Cisza oraz skupienie rodziców chrzestnych mówią rodzinie więcej niż rozbudowana oprawa zdjęciowa.

1. Przed chrztem chrzestni powinni ustalić z rodzicami godzinę przybycia i przebieg liturgii w konkretnej parafii.
2. Podczas przedstawienia dziecka chrzestni stoją blisko rodziców, wyrażając gotowość do wspólnego towarzyszenia w wierze.
3. Przy wyznaniu wiary chrzestni odpowiadają razem z rodzicami, ponieważ wspólnota wyznaje wiarę w imieniu dziecka.
4. Przy znaku krzyża chrzestni uczestniczą w geście, który wskazuje na przynależność ochrzczonego do Chrystusa.
5. Przy świecy chrzcielnej chrzestni mogą pomóc w znaku światła, pamiętając, że płomień oznacza wiarę rozwijaną przez całe życie.

Jedna rzecz jest pewna: chrzestni działają razem z rodzicami, nie zamiast nich. To właśnie ta wspólna odpowiedzialność odróżnia sakrament chrztu od samej uroczystości rodzinnej.

Jakie obowiązki mają chrzestni po chrzcie?

Po chrzcie obowiązki chrzestnych obejmują modlitwę za dziecko, przykład chrześcijańskiego życia, pamięć o rocznicy chrztu oraz wspieranie rodziców w wychowaniu religijnym. Kanon 872 nie wyznacza kalendarza spotkań, ale jasno opisuje kierunek: pomóc ochrzczonemu żyć zgodnie z sakramentem chrztu.

Jak modlić się za chrześniaka?

Najprostszym początkiem jest wymienienie imienia dziecka w krótkiej modlitwie raz w tygodniu lub podczas niedzielnej Mszy Świętej. Modlitwa za chrześniaka nie wymaga długich formuł; jej siłą jest regularność oraz świadomość, że dziecko ma dorosłego, który poleca je Bogu.

Można modlić się słowami: „Boże, prowadź N. w wierze, chroń jego serce i pomagaj rodzicom mądrze go kochać”. Gdy dziecko jest starsze, dobrze zaproponować wspólne „Ojcze nasz” przed ważnym wydarzeniem: egzaminem, pierwszą spowiedzią, zmianą szkoły czy chorobą w rodzinie. Pomocna bywa także modlitwa za chrześniaka.

Jak pomagać rodzicom w wychowaniu w wierze?

Najpierw trzeba zapytać rodziców, jakiej pomocy naprawdę potrzebują, a dopiero potem proponować konkretne działania. Jedna rodzina ucieszy się ze wspólnej Mszy w rocznicę chrztu, inna potrzebuje rozmowy z dzieckiem przed spowiedzią, a jeszcze inna zwyczajnie obecności bez oceniania.

Z mojej praktyki redakcyjnej w tekstach dla rodzin wynika, że dzieci najlepiej pamiętają drobne, powtarzalne gesty. Nie cenę prezentu. Chrzestny, który raz na miesiąc zadzwoni, zapyta o szkołę i przypomni o modlitwie, buduje relację bardziej trwałą niż osoba pojawiająca się tylko przy stole komunijnym.

Kiedy być przy pierwszej spowiedzi i Komunii Świętej?

Najlepiej rozpocząć rozmowę kilka tygodni przed pierwszą spowiedzią lub Pierwszą Komunią Świętą, a nie dopiero w dniu uroczystości. Dziecko potrzebuje wtedy kogoś, kto bez zawstydzania wyjaśni, że sakrament pojednania jest spotkaniem z miłosierdziem Boga, a Komunia Święta nie kończy się na białym stroju.

Chrzestni mogą uczestniczyć we Mszy, przyjść wcześniej, wspólnie się pomodlić i po uroczystości podarować coś, co zostanie na dłużej. Dobrym punktem odniesienia jest strona o Pierwszej Komunii Świętej dziecka, a szczegóły przygotowania zawsze ustala się z rodzicami oraz parafią.

• Modlitwa wstawiennicza – chrzestny może raz w tygodniu polecać dziecko Bogu po imieniu, także gdy mieszka daleko.
• Rocznica chrztu – przypomnienie daty i krótka wiadomość budują świadomość, że chrzest jest ważnym dniem wiary.
• Przykład niedzieli – chrzestny, który sam uczestniczy we Mszy Świętej, przekazuje dziecku wiarę bardziej wiarygodnie niż samą radą.
• Rozmowa przed sakramentem – spokojne pytanie o obawy dziecka może pomóc przed pierwszą spowiedzią lub Komunią Świętą.
• Wsparcie rodziców – ustalenie jednej realnej formy pomocy zapobiega narzucaniu rodzinie własnych pomysłów.
• Kontakt na odległość – krótki telefon, kartka lub wiadomość przy ważnym wydarzeniu podtrzymują relację mimo kilometrów.

„Wiara potrzebna do chrztu nie jest wiarą doskonałą i dojrzałą, ale zalążkiem, który ma się rozwijać.” – Katechizm Kościoła Katolickiego, 1253-1255, 1992

Rodzice chrzestni obowiązki wypełniają przede wszystkim przez wierność małym rzeczom. Taka obecność pomaga dziecku połączyć słowo „wiara” z konkretnymi osobami, które żyją nią zwyczajnie.

Czy chrzestny odpowiada za wychowanie religijne dziecka?

Nie, pierwsza odpowiedzialność za wychowanie religijne dziecka należy do jego rodziców, a chrzestny ma ich wspierać. Katechizm Kościoła Katolickiego 1255 i kanon 872 mówią o pomocy w rozwoju łaski chrztu, nie o przejęciu miejsca mamy, taty ani prawnego opiekuna.

Czy chrzestny przejmuje obowiązki rodziców?

Nie, chrzestny nie przejmuje obowiązków rodziców, ponieważ ich pierwszeństwo wynika zarówno z życia rodzinnego, jak i z odpowiedzialności podjętej przy chrzcie. Chrzestny może zachęcać, pomagać i towarzyszyć, ale nie powinien rywalizować z rodzicami ani podważać ich decyzji.

Jeżeli rodzice są daleko od Kościoła, chrzestny nadal może dawać dobre świadectwo, lecz potrzebuje taktu. Lepiej powiedzieć dziecku: „Jeśli zechcesz, pójdę z tobą do kościoła” niż krytykować jego dom. Wiara przekazywana przymusem rzadko zapuszcza korzenie.

Czy chrzestny zostaje opiekunem prawnym dziecka?

Nie, sam fakt bycia chrzestnym nie daje automatycznie opieki prawnej nad dzieckiem. Funkcja chrzestnego jest kościelna i duchowa, natomiast opiekę prawną regulują odrębne decyzje rodziców oraz przepisy prawa cywilnego.

To rozróżnienie chroni rodzinę przed nieporozumieniem. W razie potrzeby ustanowienia opieki po śmierci lub niezdolności rodziców do jej sprawowania należy zasięgnąć porady prawnika albo właściwego sądu, ponieważ wpis w dokumentacji chrztu nie jest dokumentem ustanawiającym opiekuna.

• Rodzice dziecka – odpowiadają w pierwszej kolejności za wychowanie, decyzje szkolne, zdrowotne i religijne dziecka.
• Rodzice chrzestni – wspierają wychowanie w wierze przez modlitwę, przykład oraz relację dostosowaną do sytuacji rodziny.
• Opiekun prawny – uzyskuje umocowanie na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, a nie przez sam sakrament chrztu.
• Kancelaria parafialna – wyjaśnia wymagania kościelne dotyczące chrzestnych, lecz nie rozstrzyga kwestii opieki cywilnoprawnej.
• Duszpasterz – może pomóc rozeznać trudną sytuację rodzinną w perspektywie wiary i praktyki parafialnej.

Treść nie zastępuje konsultacji z prawnikiem w sprawie opieki prawnej ani rozmowy z duszpasterzem w sprawie chrztu. Te dwie kwestie mają różny charakter, choć w rodzinnej rozmowie często się mieszają.

Jak być dobrym chrzestnym w praktyce?

Dobry chrzestny zaczyna od jednego stałego rytmu: modlitwy za dziecko, kontaktu w ważnych momentach i wspólnego przeżywania rocznicy chrztu. W parafii św. Maksymiliana Kolbego Kraków-Opatkowice warto łączyć tę relację z życiem wspólnoty, śledząc ogłoszenia oraz przygotowania do sakramentów.

Jak wygląda pierwszy rok po chrzcie?

W pierwszym roku dobrze zaplanować cztery proste momenty: krótką modlitwę po chrzcie, kontakt po kilku miesiącach, pamięć o Bożym Narodzeniu lub Wielkanocy oraz spotkanie w rocznicę chrztu. Taki plan jest realny nawet dla chrzestnych mieszkających w innym mieście.

Przykład pierwszy: po miesiącu można wysłać rodzicom krótką wiadomość z zapewnieniem o modlitwie. Przykład drugi: na pierwsze urodziny podarować dziecięcą Biblię, a nie tylko zabawkę. Przykład trzeci: w rocznicę chrztu zapalić z rodziną świecę chrzcielną, jeśli rodzice ją zachowali, i odmówić wspólnie modlitwę.

Jak towarzyszyć dziecku, gdy dorasta?

Najpierw trzeba słuchać, a potem mówić o wierze językiem odpowiednim do wieku dziecka. Siedmiolatek potrzebuje krótkiej opowieści o patronie, nastolatek może potrzebować szczerej rozmowy o zwątpieniu, a dorosły chrześniak często doceni proste pytanie: „Jak mogę ci teraz pomóc?”.

Przykład czwarty: przed Pierwszą Komunią Świętą chrzestny może pójść z dzieckiem na niedzielną Mszę. Przykład piąty: nastolatkowi można podarować Ewangelię z własnym, krótkim wpisem. Przykład szósty: przed maturą zamiast wygłaszać kazanie zaproponować chwilę ciszy i modlitwę o światło Ducha Świętego.

• Biblia dla dzieci – sprawdza się jako prezent na pierwsze urodziny, gdy chrzestny czyta z dzieckiem krótkie fragmenty.
• Obrazek z patronem – może przypominać o imieniu, modlitwie i osobistej drodze wiary dziecka.
• Wspólna niedzielna Msza – daje dziecku doświadczenie, że chrzestny sam należy do wspólnoty Kościoła.
• Rocznica chrztu – dobrze zaznaczyć ją rozmową, modlitwą albo kartką, zamiast traktować jako zwykłą datę w kalendarzu.
• Ogłoszenia parafialne – pomagają chrzestnym z Krakowa-Opatkowic znaleźć nabożeństwa i wydarzenia odpowiednie dla rodzin.
• Rozmowa z rodzicami – pozwala uzgodnić wsparcie, które nie przeciąża rodziny ani nie narusza jej rytmu.

Chrzestny nie musi organizować dziecku religijnego programu na każdy miesiąc. Potrzebuje raczej wytrwałości. Pomocne inspiracje dla domu znajdują się także w materiale o życiu rodzinnym w wierze.

Czego nie sprowadzać tylko do prezentów?

Roli chrzestnego nie należy sprowadzać tylko do prezentów, ponieważ najważniejszym darem pozostają modlitwa, przykład i obecność w kolejnych etapach wiary dziecka. Prezent religijny może być dobrym znakiem, jeśli prowadzi do rozmowy o sakramencie chrztu, a nie zastępuje relacji.

Jaki prezent religijny ma sens?

Najlepszy prezent religijny odpowiada wiekowi dziecka i zachęca do konkretnej praktyki wiary. Dla niemowlęcia może to być medalik lub krzyżyk przekazany z krótką modlitwą, dla dziecka szkolnego Biblia z ilustracjami, a dla nastolatka wydanie Ewangelii albo książka o patronie.

Przykład siódmy: do Biblii warto dołączyć odręczny wpis z datą chrztu i słowami modlitwy. Przykład ósmy: zamiast kupować kolejny drogi gadżet na Komunię, można ufundować udział w pielgrzymce parafialnej, jeśli rodzice i dziecko tego chcą. Rzecz ma służyć relacji, nie ją zastępować.

Czy drogi prezent jest obowiązkiem chrzestnego?

Nie, drogi prezent nie jest obowiązkiem chrzestnego, ponieważ Kodeks Prawa Kanonicznego opisuje jego zadanie jako pomoc w życiu chrześcijańskim, a nie finansowanie rodzinnych uroczystości. Wydatki zależą od możliwości, natomiast modlitwa i szacunek dla dziecka nie mają ceny.

Porównywanie wartości kopert, rowerów czy elektroniki łatwo przesłania sens sakramentu. Lepiej ustalić z rodzicami prostą formę obdarowania, która nie wywoła presji. Chrzestny może podarować także czas: wspólny spacer, wyjście na nabożeństwo majowe lub rozmowę po Mszy.

• Medalik lub krzyżyk – ma sens, gdy chrzestny wyjaśnia dziecku symbol, a nie traktuje przedmiotu jak amuletu.
• Biblia dla dzieci – może stać się początkiem regularnego czytania jednej historii tygodniowo z rodzicami.
• Świeca na rocznicę chrztu – przypomina o świetle wiary i zachęca do krótkiej modlitwy rodzinnej.
• Koperta z pieniędzmi – bywa praktyczna, lecz nie powinna być jedynym znakiem relacji chrzestnego z dzieckiem.
• Wspólne przeżycie – udział we Mszy, pielgrzymce lub nabożeństwie buduje wspomnienie związane z wiarą.

Najbardziej przekonujący prezent daje chrzestny, który po latach nadal zna imię, pytania i radości swojego chrześniaka. To jest świadectwo wiary, którego nie da się zapakować w ozdobny papier.

Jak chrzestni mogą być obecni w życiu parafii i rodziny?

Chrzestni mogą wspierać rodzinę przez kontakt z parafią, udział w ważnych celebracjach i spokojne rozeznawanie aktualnych wymagań kancelarii. W parafii św. Maksymiliana Kolbego Kraków-Opatkowice informacje o przygotowaniu do sakramentu chrztu trzeba potwierdzać bezpośrednio na stronie lub w kancelarii, ponieważ lokalne ustalenia mogą się zmieniać.

Jak przygotować się do kontaktu z kancelarią parafialną?

Najpierw należy sprawdzić aktualne informacje parafii, a następnie skontaktować się z kancelarią z odpowiednim wyprzedzeniem przed planowanym chrztem. Rodzice i kandydaci na chrzestnych powinni pytać o wymagane dokumenty, przygotowanie oraz terminy, bez opierania się wyłącznie na zwyczaju znanym z innej parafii.

Zaświadczenie dla chrzestnego nie jest formalnością dla samej formalności. Ma potwierdzać, że osoba może podjąć funkcję zgodną z jej kościelnym sensem. Aktualne wskazówki dotyczące dokumentów znajdziesz w materiale wymagania dla rodziców chrzestnych.

Jak budować relację między chrzestnymi a rodziną?

Najlepiej od początku ustalić prosty i możliwy do utrzymania sposób kontaktu: telefon raz w miesiącu, spotkanie przy rocznicy chrztu albo wspólną Mszę przy ważnym wydarzeniu. Jasne uzgodnienie chroni przed żalem, że jedna strona oczekiwała częstych wizyt, a druga sądziła, że wystarczy pamięć o świętach.

Gdy chrzestny przeżywa kryzys wiary albo kontakt się urwał, warto zacząć od spokojnej rozmowy, nie od oskarżeń. Rodzice mogą zaprosić go na uroczystość dziecka; chrzestny może uczciwie powiedzieć, na jaką obecność go stać. W trudnej sytuacji duchowe wsparcie może podjąć także cała rodzina i wspólnota parafialna.

• Parafia św. Maksymiliana Kolbego Kraków-Opatkowice – jest miejscem, w którym rodzice mogą potwierdzić bieżące zasady przygotowania do chrztu.
• Kancelaria parafialna – udziela aktualnej informacji o dokumentach i terminach, dlatego nie należy podawać godzin ani wymogów bez sprawdzenia.
• Msza rocznicowa – może stać się rodzinną formą dziękczynienia za sakrament chrztu i relację chrzestnych z dzieckiem.
• Nabożeństwo rodzinne – daje okazję do wspólnej modlitwy bez tworzenia sztucznej, jednorazowej oprawy.
• Rozmowa duszpasterska – pomaga rozeznać sytuację, gdy wybór chrzestnego albo jego późniejsze zaangażowanie budzą wątpliwości.

Chrzest dziecka w parafii ma prowadzić do dalszego życia w Kościele, a nie zamykać się w dniu uroczystości. Dlatego przed sakramentem dobrze przeczytać informacje o chrzcie dziecka w parafii Opatkowice i ustalić wszystko bezpośrednio z parafią.

Najczęściej zadawane pytania

Jaka jest rola rodziców chrzestnych?

Rodzice chrzestni pomagają rodzicom w wychowaniu dziecka w wierze i dają przykład chrześcijańskiego życia. Ich rola obejmuje modlitwę, obecność oraz wsparcie w ważnych etapach, takich jak pierwsza spowiedź i Komunia Święta. Nie kończy się w dniu chrztu.

Czy chrzestny odpowiada za wychowanie religijne dziecka?

Nie, pierwsza odpowiedzialność należy do rodziców dziecka. Chrzestny ich wspiera, zgodnie z kierunkiem wskazanym przez kanon 872 Kodeksu Prawa Kanonicznego. Może modlić się, rozmawiać z dzieckiem i towarzyszyć mu w życiu parafii.

Co robi chrzestny podczas chrztu?

Chrzestny uczestniczy w liturgii obok rodziców, odpowiada wraz z nimi na pytania dotyczące wiary i bierze udział w znakach obrzędu. W zależności od celebracji może pomóc przy świecy chrzcielnej. Nie występuje jednak zamiast rodziców.

Czy chrzestny musi utrzymywać kontakt z dzieckiem?

Kościół nie ustala obowiązkowej liczby spotkań, ale sens tej funkcji zakłada realną relację. Nawet kontakt na odległość może być wartościowy, jeśli obejmuje pamięć o dziecku, modlitwę i rozmowę. Regularność znaczy więcej niż okazjonalny, kosztowny prezent.

Czy matka chrzestna i ojciec chrzestny mają inne obowiązki?

Nie, co do istoty ich zadanie jest takie samo: wspierać ochrzczonego i jego rodziców w wierze. Różnice mogą wynikać z relacji rodzinnych, odległości lub możliwości kontaktu. Oboje są wezwani do bycia świadkami wiary.

Czy chrzestny staje się opiekunem prawnym dziecka?

Nie, funkcja chrzestnego nie ustanawia automatycznie opieki prawnej. Jest to rola religijna i kościelna. Sprawy opieki prawnej wymagają osobnych decyzji oraz dokumentów zgodnych z prawem cywilnym.

Co zrobić, gdy chrzestny nie angażuje się w życie dziecka?

Najpierw warto spróbować spokojnej rozmowy i zaprosić go do prostego kontaktu, bez rozliczania przeszłości. Jeśli relacja nie wraca, rodzice nadal mogą prowadzić dziecko w wierze przy wsparciu innych bliskich i parafii. Nie należy przedstawiać dziecku konfliktu dorosłych jako dowodu, że wiara zawiodła.

Źródła i literatura

1. Kodeks Prawa Kanonicznego, kanony 872-874, 1983.
2. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1253-1255, 1992.
3. Rytuał Rzymski. Obrzędy chrztu dzieci dostosowane do zwyczajów diecezji polskich, 1972.
4. Franciszek, Amoris laetitia, 2016.
5. Parafia św. Maksymiliana Kolbego Kraków-Opatkowice, informacje duszpasterskie i kancelaryjne – dane lokalne wymagają sprawdzenia przed zgłoszeniem chrztu, 2026.

ks. Jan Kowalczyk

Prowadzi tresci o roku liturgicznym, sakramentach i zyciu wspolnoty. Pisze przystepnie o wierze i tradycji, blisko codziennosci parafian.