Modlitwa wiernych a modlitwa powszechna – to samo?

Krótka odpowiedź: to ten sam element liturgii pod dwiema nazwami

Modlitwa wiernych a modlitwa powszechna to ta sama część Mszy świętej, opisana w Ogólnym Wprowadzeniu do Mszału Rzymskiego w numerach 69-71; dotyczy jej także Katechizm Kościoła Katolickiego w par. 1349. W parafii św. Maksymiliana Kolbego w Krakowie-Opatkowicach obie nazwy można rozumieć jako poprawne.

Najprościej: po homilii i wyznaniu wiary wspólnota zanosi do Boga wezwania za Kościół, świat, cierpiących, lokalną wspólnotę i zmarłych. Jedna osoba odczytuje intencje, celebrans je wprowadza i zamyka, a wierni odpowiadają aklamacją, najczęściej: Ciebie prosimy – wysłuchaj nas, Panie.

„W modlitwie powszechnej lud odpowiada na przyjęte w wierze słowo Boże i wykonuje zadanie swego kapłaństwa chrzcielnego, modląc się za wszystkich ludzi” – parafraza OWMR, nr 69, Konferencja Episkopatu Polski, 2004

Czy modlitwa wiernych i modlitwa powszechna to to samo?

Tak, modlitwa wiernych i modlitwa powszechna oznaczają ten sam moment liturgii słowa, zwykle po homilii i Credo, przed przygotowaniem darów. Różnica dotyczy nazwy, nie miejsca w Mszy ani treści teologicznej.

W redakcji tekstów parafialnych używam obu określeń, ale przy katechezie dzieci i rodziców tłumaczę od razu, że chodzi o jeden element. To oszczędza wielu pytań, zwłaszcza przed Pierwszą Komunią Świętą, gdy rodzice dostają prośbę o przygotowanie „modlitwy wiernych”, a w mszaliku widzą „modlitwę powszechną”.

• Modlitwa powszechna – nazwa częściej spotykana w dokumentach liturgicznych, między innymi w OWMR nr 69-71.
• Modlitwa wiernych – nazwa duszpasterska i bardzo żywa w parafiach, katechezie oraz materiałach dla lektorów.
• Liturgia słowa – część Mszy, w której modlitwa ta następuje po czytaniach, psalmie, Ewangelii, homilii i wyznaniu wiary.
• Wezwania modlitwy – konkretne intencje, zwykle od 4 do 6, wypowiadane w imieniu zgromadzenia.
• Mszał Rzymski – księga liturgiczna, która porządkuje przebieg celebracji i język rubryk.

Która nazwa jest oficjalna?

W polskich dokumentach liturgicznych mocniej utrwaliła się nazwa „modlitwa powszechna”, ale „modlitwa wiernych” pozostaje poprawna i zrozumiała w praktyce Kościoła. Nie ma kościelnego zakazu używania jednej z tych nazw.

Jeśli redagujesz ogłoszenie parafialne, plan liturgii albo tekst dla lektora, możesz napisać: „modlitwa powszechna, czyli modlitwa wiernych”. Przy pierwszym użyciu taka podwójna forma porządkuje sprawę. Potem wystarczy trzymać się jednej nazwy w danym tekście.

Skąd wzięły się dwie nazwy tej samej modlitwy?

Dwie nazwy pochodzą z łacińskiej terminologii liturgicznej: oratio fidelium oznacza modlitwę wiernych, a oratio universalis modlitwę powszechną. Pierwsza akcentuje ochrzczonych jako podmiot modlitwy, druga jej zasięg: Kościół, rządzących, potrzebujących, wspólnotę lokalną i zbawienie świata.

Ten podwójny akcent nie jest błędem tłumacza. Jest raczej śladem bogatszego języka liturgii. Jedno określenie mówi: kto się modli. Drugie: za kogo i w jakim horyzoncie modli się Kościół. Właśnie dlatego oba terminy przetrwały w kazaniach, podręcznikach, komentarzach liturgicznych i parafialnych rozpiskach.

Czym jest oratio fidelium?

Oratio fidelium to łacińskie określenie modlitwy wiernych, które podkreśla udział ochrzczonych w modlitwie Kościoła po liturgii słowa. Nazwa kieruje uwagę na wspólnotę wierzących, nie tylko na osobę czytającą wezwania.

W praktyce parafialnej łatwo to przeoczyć. Lektor stoi przy ambonie, więc ludzie myślą, że „on odmawia modlitwę”. Tymczasem lektor tylko wypowiada wezwania. Modli się całe zgromadzenie: dzieci, rodzice, seniorzy, chór, ministranci, osoby stojące pod chórem i ci, którzy przyszli z trudnym tygodniem na plecach.

• Podmiot modlitwy – wierni ochrzczeni odpowiadają Bogu po wysłuchaniu słowa, co OWMR łączy z kapłaństwem chrzcielnym.
• Rola lektora – osoba przy ambonie odczytuje intencje, ale nie zastępuje modlitwy całego zgromadzenia.
• Rola celebransa – kapłan wprowadza wezwania i kończy je modlitwą skierowaną do Boga Ojca.
• Odpowiedź ludu – aklamacja po każdym wezwaniu jest znakiem wspólnego wstawiennictwa, nie tylko formułą porządkową.
• Kapłaństwo powszechne – pojęcie obecne w nauczaniu Kościoła, które pomaga zrozumieć aktywny udział świeckich.

Czym jest oratio universalis?

Oratio universalis to łacińska nazwa modlitwy powszechnej, która akcentuje szeroki zakres intencji: od papieża i Kościoła po chorych, ubogich, rodziny, zmarłych i sprawy lokalnej wspólnoty. Chodzi o modlitwę obejmującą więcej niż prywatne potrzeby jednej grupy.

Dobrze ułożona modlitwa powszechna nie zamyka się w sprawach jednej uroczystości. Na ślubie modlimy się za małżonków, ale także za rodziny, samotnych i zmarłych z obu rodzin. Podczas Mszy szkolnej pamiętamy o uczniach, nauczycielach, rodzicach i dzieciach, które nie mają wsparcia w domu. W niedzielę parafialną intencje powinny oddychać szerzej.

Dlaczego polskie tłumaczenia nie ujednoliciły jednej nazwy?

Polskie tłumaczenia zachowały oba określenia, ponieważ każde z nich opisuje prawdziwy aspekt tej samej modlitwy. Nie chodzi o konkurencję terminów, lecz o dwie perspektywy obecne w tradycji Kościoła.

W starszych pomocach liturgicznych, skryptach dla ceremoniarzy i zeszytach katechetycznych spotykałem częściej „modlitwę wiernych”. W dokumentach normatywnych i opracowaniach posoborowych częściej wraca „modlitwa powszechna”. Dla wiernego w ławce najważniejsze jest jednak to, że obie nazwy prowadzą do tego samego gestu Kościoła: wspólnego proszenia Boga za ludzi.

Co mówią dokumenty Kościoła – OWMR i Katechizm?

Ogólne Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego w numerach 69-71 opisuje modlitwę powszechną jako odpowiedź ludu na słowo Boże, a Katechizm Kościoła Katolickiego w par. 1349 umieszcza ją w logice liturgii eucharystycznej. Dokumenty potwierdzają sens modlitwy, nie tworzą doktrynalnej różnicy między nazwami.

Gdy piszę teksty formacyjne dla parafii, zaczynam od OWMR, bo to dokument najbardziej praktyczny. Pokazuje nie tylko nazwę, ale też porządek intencji. Katechizm pomaga natomiast zobaczyć, że ta modlitwa nie jest dodatkiem po kazaniu. Ona wyrasta ze słowa Bożego i prowadzi do Eucharystii.

„Po homilii następuje modlitwa powszechna, czyli modlitwa wiernych, w której lud zanosi prośby za wszystkich ludzi” – parafraza Katechizmu Kościoła Katolickiego, par. 1349, 1994

Jak OWMR opisuje modlitwę powszechną?

OWMR opisuje modlitwę powszechną w trzech punktach, nr 69-71, wskazując jej sens, typowe grupy intencji oraz role celebransa, diakona, kantora, lektora lub wiernego świeckiego. To podstawowy punkt odniesienia dla parafialnej praktyki.

• Nr 69 OWMR – wyjaśnia, że lud odpowiada na słowo Boże i modli się za wszystkich ludzi.
• Nr 70 OWMR – podaje zwyczajowy porządek intencji: Kościół, rządzący, potrzebujący, wspólnota lokalna.
• Nr 71 OWMR – wskazuje, że celebrans kieruje modlitwą z miejsca przewodniczenia, a wezwania podaje diakon, kantor, lektor lub inna osoba świecka.
• Konferencja Episkopatu Polski – odpowiada za polskie wydanie OWMR z 2004 roku, używane w formacji liturgicznej.
• Parafia lokalna – stosuje te zasady w konkretnych celebracjach: niedzielnych, świątecznych, pogrzebowych, ślubnych i szkolnych.

Co mówi Katechizm Kościoła Katolickiego?

Katechizm Kościoła Katolickiego w par. 1349 opisuje modlitwę wiernych jako miejsce, w którym wspólnota wstawia się za wszystkimi ludźmi po przyjęciu słowa Bożego. Tekst Katechizmu potwierdza sens teologiczny tej modlitwy.

Katechizm nie rozstrzyga sporu terminologicznego, bo nie ma tu sporu wiary. Daje za to prosty klucz: Kościół słucha Boga, odpowiada wiarą i prosi za świat. Tę dynamikę dobrze widać na Mszy parafialnej, kiedy po Ewangelii o miłosierdziu pojawiają się wezwania za chorych, skłócone rodziny i ludzi bez pracy.

Której nazwy używa Mszał Rzymski?

Mszał Rzymski dla diecezji polskich utrwalił praktykę, w której nazwa „modlitwa powszechna” występuje w języku rubryk i pomocy liturgicznych, a „modlitwa wiernych” pozostaje czytelna dla duszpasterzy i świeckich. Obie nazwy są rozpoznawalne.

Przygotowując wezwania, lepiej pilnować treści niż spierać się o nagłówek. Poprawna intencja jest krótka, skierowana do Boga w duchu Kościoła, bez komentarza publicystycznego i bez prywatnego tonu. Gdy ktoś pisze: „Módlmy się za wszystkich, którym jest ciężko”, warto doprecyzować: za chorych, samotnych, dotkniętych przemocą, bezrobotnych albo opiekujących się osobą niesamodzielną.

Czy istnieją niuanse znaczeniowe między obiema nazwami?

Tak, istnieją niuanse znaczeniowe, ale nie tworzą dwóch różnych modlitw. „Modlitwa wiernych” podkreśla, że modli się ochrzczona wspólnota, a „modlitwa powszechna” pokazuje szeroki zasięg intencji. Te dwa akcenty są komplementarne, zgodne z OWMR nr 69-71.

To rozróżnienie ma sens zwłaszcza w katechezie. Pomaga dzieciom, rodzicom i lektorom zrozumieć, dlaczego nie piszemy wyłącznie próśb o własne sprawy. Modlitwa jest nasza, ale nie tylko o nas. To krótka zasada, którą da się zapamiętać.

Czym różni się „wiernych” od „powszechna”?

„Wiernych” odpowiada na pytanie, kto zanosi modlitwę, a „powszechna” odpowiada na pytanie, za kogo Kościół się modli. Pierwsza nazwa mówi o podmiocie, druga o zakresie intencji.

Która nazwa lepiej oddaje istotę tej modlitwy?

Obie nazwy dobrze oddają istotę tej modlitwy, jeśli czyta się je razem: wierni modlą się powszechnie, czyli za Kościół i świat. Sama nazwa nie zastąpi dobrze napisanych wezwań.

Z mojej praktyki redakcyjnej wynika, że najlepsze teksty mają prostą strukturę i szeroki horyzont. Nie brzmią jak ogłoszenia. Nie są mini-kazaniem. Każde wezwanie niesie jedną prośbę, np. za pasterzy Kościoła, za rodziny w kryzysie, za dzieci przygotowujące się do spowiedzi, za zmarłych parafian albo za mieszkańców Opatkowic dotkniętych chorobą.

• Za Kościół – intencja obejmuje papieża, biskupów, kapłanów, osoby konsekrowane i świeckich odpowiedzialnych za ewangelizację.
• Za rządzących – prośba dotyczy roztropności, troski o dobro wspólne i pokoju społecznego.
• Za cierpiących – wezwanie obejmuje chorych, samotnych, ubogich, uchodźców i osoby po stracie bliskich.
• Za parafię – intencja może dotyczyć mieszkańców Krakowa-Opatkowic, rodzin, dzieci, młodzieży i seniorów.
• Za zmarłych – prośba prowadzi do nadziei zmartwychwstania, a nie tylko do wspomnienia nazwisk.

Czy nazwa może zmienić treść wezwania?

Nie, nazwa nie zmienia treści wezwania, ale może pomóc autorowi pamiętać o proporcjach: modlitwa ma być wspólnotowa, kościelna i otwarta na potrzeby świata. To praktyczna wskazówka redakcyjna.

Jeżeli przygotowujesz wezwania na rocznicę ślubu rodziców, nie zatrzymuj się wyłącznie na jubilatach. Dodaj intencję za małżeństwa przeżywające kryzys, za narzeczonych, za wdowy i wdowców oraz za dzieci wychowywane bez jednego z rodziców. Wtedy prywatna radość zostaje wpisana w modlitwę Kościoła.

Dlaczego rozróżnienie bywa mylące dla wiernych?

Rozróżnienie bywa mylące, ponieważ wierni słyszą jedną nazwę w ogłoszeniach parafialnych, drugą w mszaliku, a trzecią w rozmowie z katechetą lub lektorem. Brak krótkiego wyjaśnienia sprawia, że część osób podejrzewa istnienie dwóch różnych modlitw, choć OWMR mówi o jednym elemencie liturgii.

Najczęściej pytanie wraca przy ślubach, pogrzebach, Pierwszej Komunii i bierzmowaniu. Ktoś dostaje zadanie: „Proszę przygotować modlitwę wiernych”. Potem szuka wzoru w internecie i trafia na „modlitwę powszechną”. Zaczyna się niepewność. A sprawa jest prosta.

Jak rozpoznać ten sam moment Mszy?

Ten sam moment Mszy rozpoznasz po miejscu: następuje po homilii, zwykle po wyznaniu wiary, a przed przygotowaniem darów. Jeśli są wezwania i odpowiedź zgromadzenia, chodzi o modlitwę powszechną, czyli modlitwę wiernych.

1. Najpierw kończy się homilia – kapłan siada lub pozostaje przy miejscu przewodniczenia po wyjaśnieniu słowa Bożego.
2. W niedziele i uroczystości wyznaje się wiarę – Credo poprzedza modlitwę powszechną w zwyczajnym porządku Mszy.
3. Celebrans wprowadza intencje – krótkie zaproszenie pokazuje, za kogo wspólnota będzie się modlić.
4. Lektor odczytuje wezwania – każde wezwanie kończy się formułą odpowiedzi ludu.
5. Zgromadzenie odpowiada – wspólna aklamacja potwierdza udział wiernych w modlitwie.
6. Celebrans zamyka modlitwę – końcowa kolekta zbiera prośby i kieruje je do Boga.

Kiedy używać jednej, a kiedy drugiej nazwy?

W tekstach oficjalnych i formacyjnych lepiej używać nazwy „modlitwa powszechna”, a w rozmowie duszpasterskiej można spokojnie powiedzieć „modlitwa wiernych”. Najważniejsza jest konsekwencja w jednym dokumencie.

Na stronie parafialnej dobrym rozwiązaniem jest zapis: „modlitwa powszechna (modlitwa wiernych)”. W ten sposób tekst pomaga osobom, które szukają obu fraz. Przy okazji można odesłać do materiału: pełny przewodnik po budowie modlitwy wiernych oraz struktura Mszy świętej krok po kroku.

Czy pomyłka nazwy jest błędem liturgicznym?

Nie, samo użycie jednej lub drugiej nazwy nie jest błędem liturgicznym, jeśli chodzi o ten sam element Mszy i zachowany jest jego sens. Błędem byłoby raczej pominięcie modlitwy tam, gdzie powinna być, albo zastąpienie jej komentarzem.

W praktyce większym problemem są wezwania zbyt długie, emocjonalne albo napisane językiem przemówienia. Modlitwa powszechna nie służy do informowania parafii o wydarzeniach. Od tego są ogłoszenia. W wezwaniach prosimy Boga, a nie komentujemy rzeczywistość.

Modlitwa powszechna a inne modlitwy wstawiennicze w Kościele

Modlitwa powszechna różni się od innych modlitw wstawienniczych miejscem w Mszy, sposobem tworzenia i zakresem użycia. Litania do Wszystkich Świętych ma ustaloną formę, wypominki są praktyką modlitwy za zmarłych, a modlitwa powszechna jest układana pod konkretną celebrację.

To rozróżnienie pomaga w parafii bardziej, niż się wydaje. Gdy ktoś prosi: „Dopiszmy wypominki do modlitwy wiernych”, trzeba delikatnie wyjaśnić, że można dodać wezwanie za zmarłych, ale nie zamienia się całej modlitwy powszechnej w listę nazwisk.

Czym różni się modlitwa powszechna od litanii do Wszystkich Świętych?

Modlitwa powszechna jest zbiorem zmiennych wezwań dla konkretnej Mszy, a litania do Wszystkich Świętych ma stałą strukturę i własne zastosowania, między innymi w Wigilię Paschalną, święceniach i wybranych obrzędach sakramentalnych.

• Forma tekstu – litania ma utrwalone wezwania do świętych, a modlitwa powszechna powstaje dla danej celebracji.
• Miejsce liturgiczne – modlitwa powszechna należy do zwyczajnego porządku Mszy, a litania pojawia się w określonych obrzędach.
• Adresaci wezwań – litania przywołuje świętych, a modlitwa powszechna kieruje prośby do Boga za ludzi i sprawy Kościoła.
• Zakres użycia – litania do Wszystkich Świętych występuje rzadziej, zaś modlitwa powszechna wraca w niedziele, uroczystości i liczne celebracje.
• Funkcja duszpasterska – litania podkreśla komunię świętych, a modlitwa powszechna uczy odpowiedzialności za Kościół i świat.

Więcej o samej litanii można omówić osobno, bo jej historia i miejsce w liturgii są szerokie. Pomocny będzie materiał: czym jest litania do Wszystkich Świętych.

Czy wypominki są formą modlitwy powszechnej?

Nie, wypominki nie są formą modlitwy powszechnej, lecz odrębną praktyką modlitwy za zmarłych, szczególnie żywą w listopadzie. W modlitwie powszechnej można dodać wezwanie za zmarłych, ale nie zastępuje ono wypominków.

Wypominki mają własny rytm: imiona i nazwiska zmarłych, modlitwa wspólnoty, często różaniec lub Msza w intencji polecanych osób. Modlitwa powszechna ma szerszy zakres. Obejmuje zmarłych, ale także Kościół, świat, cierpiących i lokalną wspólnotę. Zobacz też: modlitwa za zmarłych i wypominki listopadowe.

Jakie inne modlitwy bywają mylone z modlitwą wiernych?

Z modlitwą wiernych bywają mylone komentarze liturgiczne, intencje mszalne, wypominki, litanie i spontaniczne prośby odczytywane przy okazji nabożeństw. Każda z tych form ma inną funkcję.

Intencja mszalna wskazuje, w czyjej lub jakiej sprawie sprawowana jest Eucharystia. Modlitwa powszechna zawiera kilka wezwań w imieniu zgromadzenia. Komentarz liturgiczny pomaga wejść w obrzęd, ale nie jest modlitwą. Ta precyzja porządkuje celebrację i chroni przed chaosem.

Jak nazwa jest używana w parafii św. Maksymiliana Kolbego?

W parafii św. Maksymiliana Kolbego w Krakowie-Opatkowicach obie nazwy można stosować zamiennie, zgodnie z praktyką wielu polskich parafii. W materiałach dla wiernych najlepiej podać oba terminy przy pierwszym użyciu, a przy zgłaszaniu intencji wyjaśnić, czy chodzi o intencję mszalną, czy wezwanie modlitwy powszechnej.

Ten lokalny kontekst jest ważny, bo parafia żyje konkretnym kalendarzem: niedzielną Eucharystią, przygotowaniem dzieci do sakramentów, nabożeństwami okresowymi, pogrzebami, ślubami i spotkaniami rodzin. Język powinien pomagać, nie tworzyć dystansu.

Jak mówić o tej modlitwie w ogłoszeniach parafialnych?

W ogłoszeniach parafialnych najlepiej napisać „modlitwa powszechna, czyli modlitwa wiernych”, a później używać jednej nazwy konsekwentnie. Taki zapis jest jasny dla osób znających mszalik i dla tych, które pamiętają język katechezy.

• Przy Pierwszej Komunii – rodzicom warto przekazać wzór wezwań i krótko wyjaśnić, że dzieci nie układają prywatnych życzeń.
• Przy bierzmowaniu – młodzież może przygotować wezwania za Kościół, kandydatów, rodziny, parafię i zmarłych.
• Przy ślubie – narzeczeni mogą zaproponować intencje, ale celebrans powinien sprawdzić ich styl i treść.
• Przy pogrzebie – rodzina może wskazać ważne osoby, jednak modlitwa nie powinna stać się nekrologiem.
• Przy Mszy szkolnej – wezwania mogą objąć uczniów, nauczycieli, rodziców i dzieci przeżywające trudności.

Jak zgłosić intencję, żeby nie pomylić pojęć?

Aby nie pomylić pojęć, trzeba odróżnić intencję mszalną od wezwania modlitwy powszechnej: intencja mszalna dotyczy sprawowania Mszy, a wezwanie jest jedną z próśb odczytywanych podczas liturgii słowa.

Jeśli ktoś chce zamówić Mszę za zmarłego, powinien skorzystać z informacji: jak zgłosić intencję mszalną w parafii. Jeśli natomiast przygotowuje liturgię ślubną, komunijną lub rocznicową, może zapytać duszpasterza o wezwania modlitwy powszechnej. Te dwie sprawy często spotykają się w kancelarii, ale nie są tym samym.

Jak tłumaczyć to dzieciom i rodzicom?

Dzieciom i rodzicom najłatwiej powiedzieć: modlitwa wiernych to modlitwa całej wspólnoty, a powszechna dlatego, że prosimy Boga za wielu ludzi, nie tylko za siebie. Jedno zdanie zwykle wystarcza.

Podczas przygotowania rodzinnego dobrze działa przykład z pięcioma koszykami: Kościół, świat, chorzy i cierpiący, nasza parafia, zmarli. Dziecko widzi wtedy, że wezwania mają porządek. Rodzic rozumie, dlaczego tekst nie powinien być długi ani sentymentalny.

Najczęściej zadawane pytania

Czy modlitwa wiernych i modlitwa powszechna to dwie różne modlitwy?

Nie, to jeden i ten sam element Mszy świętej, tylko nazwany dwoma terminami. „Modlitwa wiernych” podkreśla wspólnotę, która się modli, a „modlitwa powszechna” szeroki zakres intencji. OWMR nr 69-71 opisuje ją jako modlitwę ludu za wszystkich ludzi.

Której nazwy używa oficjalny Mszał Rzymski?

W polskiej praktyce liturgicznej częściej spotyka się nazwę „modlitwa powszechna”, zwłaszcza w dokumentach i pomocach formacyjnych. „Modlitwa wiernych” pozostaje jednak nazwą poprawną i zrozumiałą. Najlepiej nie przeciwstawiać tych terminów, bo odnoszą się do tego samego momentu Mszy.

Skąd pochodzą nazwy oratio fidelium i oratio universalis?

Obie nazwy pochodzą z łacińskiej terminologii liturgicznej. Oratio fidelium znaczy modlitwa wiernych, a oratio universalis modlitwa powszechna. Pierwsza wskazuje na modlących się wiernych, druga na uniwersalny zasięg próśb.

Czy modlitwa powszechna to to samo co litania do Wszystkich Świętych?

Nie, litania do Wszystkich Świętych ma własny, ustalony tekst i inne zastosowanie liturgiczne. Modlitwa powszechna składa się ze zmiennych wezwań przygotowanych do konkretnej Mszy. Obie formy są modlitwą Kościoła, ale nie pełnią tej samej funkcji.

Czy wypominki są formą modlitwy powszechnej?

Nie, wypominki to odrębna praktyka modlitwy za zmarłych, szczególnie związana z listopadem. W modlitwie powszechnej można umieścić wezwanie za zmarłych, także za polecanych w wypominkach. Nie oznacza to jednak, że wypominki stają się modlitwą powszechną.

Ile wezwań powinna mieć modlitwa powszechna?

Najczęściej stosuje się 4-6 wezwań, choć dokumenty liturgiczne nie narzucają jednej sztywnej liczby dla każdej celebracji. Ważniejszy jest porządek: Kościół, rządzący i świat, cierpiący, wspólnota lokalna oraz zmarli. Zbyt wiele wezwań osłabia skupienie zgromadzenia.

Czy świecki może czytać modlitwę powszechną?

Tak, wezwania może odczytać diakon, kantor, lektor albo inna osoba świecka, zgodnie z OWMR nr 71. Celebrans wprowadza modlitwę i ją kończy. W parafii często czytają ją lektorzy, rodzice dzieci komunijnych, przedstawiciele młodzieży lub członkowie wspólnot.

Czy można samemu napisać wezwania modlitwy wiernych?

Tak, można przygotować wezwania samodzielnie, ale powinny być zgodne z duchem liturgii i zatwierdzone przez duszpasterza lub osobę odpowiedzialną za celebrację. Dobre wezwanie jest krótkie, jednoznaczne i modlitewne. Nie powinno być komentarzem, przemówieniem ani prywatną dedykacją.

Źródła i literatura

1. Konferencja Episkopatu Polski, Ogólne Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego, nr 69-71, wydanie polskie 2004, zob. Komisja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów KEP.
2. Katechizm Kościoła Katolickiego, par. 1349, 1994, Stolica Apostolska – tekst Katechizmu.
3. Mszał Rzymski dla diecezji polskich, Pallottinum, Poznań 1986.
4. Sobór Watykański II, Konstytucja o liturgii świętej Sacrosanctum Concilium, 1963, Stolica Apostolska – dokument soborowy.

Jacek